iv_bag

Krystaloidy i koloidy – główne płyny infuzyjne

Czy istnieje idealny płyn infuzyjny? Na to pytanie próbowali już odpowiedzieć W. Machała i wsp. w artykule Nowe spojrzenie na leczenie krwotoków (1). Przyjrzyjmy się zatem ogólnie głównym dwóm grupom płynów infuzyjnych stosowanych zarówno w medycynie ratunkowej jak i intensywnej terapii.

Kiedy płynoterapia?

Jasne jest, że płyny stosujemy wtedy, gdy brak ich w organizmie. Przede wszystkim w krwotokach, które nie zostają szybko opanowane doprowadzając w konsekwencji do wstrząsu hipowolemicznego. Przetaczanie płynów, które zastąpią krew oraz preparatów krwiopochodnych jest kluczowe w przywracaniu odpowiedniego natlenienia tkanek przez prawidłową perfuzję.

Celem płynoterapii jest:

  • przywrócenie natlenienia tkanek
  • próba zahamowania możliwych zaburzeń krzepnięcia
  • ochrona czynności nerek

Ideał

Jaki powinien być płyn infuzyjny? Przede wszystkim powinien poprawiać perfuzję po infuzji niewielkiej objętości, a także efektywnie wpływać na gospodarkę tlenową (dostarczanie i zużycie tlenu). Ważny jest również skład (pH, elektrolity) oraz czas działania (odpowiednio długi).

Krystaloidy

Krystaloid to roztwór składający się z elektrolitów albo węglowodanów. Wskazaniem do użycia krystaloidów jest zapewnienie podstawowego zapotrzebowania na płyny i wyrównanie ich straty. Istotne informacje o tej grupie płynów to:

  • Mogą dyfundować przez naczynia włosowate co skutkuje pozostaniem w łożysku naczyniowym niewielkiego procenta całej objętości podanej pacjentowi (po 60 minutach w naczyniach pozostaje 20%).
  • 80% przetoczonej objętości przechodzi poza naczynia, tym samym nie uzupełniając strat organizmu.
  • Zawartość sodu w krystaloidach powoduje powstanie obrzęków (z powodu zmian osmolarności w komórkach).
  • Paradoksalnie może dojść do zaburzeń perfuzji tkankowej i utlenowania tkanek z powodu ucisku kapilar przez obrzęki.
  • Nadmiar chloru w płynach infuzyjnych może prowadzić do kwasicy (hiperchloremicznej).
  • Przykłady krystaloidów: 5% glukoza, 0,9% NaCl, mleczan Ringera, roztwór Ringera, PWE.

Stosowanie krystaloidów jest jednak zasadne podczas ratowania chorego we wstrząsie, szczególnie, że to jedyne płyny, które samodzielnie wolno zastosować w ZRM „P” oraz to środek, dzięki któremu można utrzymać stan pacjenta do czasu dostępu do preparatów krwi.

Koloidy

Ta grupa płynów z kolei służy do zastępowania osocza i wyrównywania objętości wewnątrznaczyniowych. Dzielą się na naturalne (albuminy, świeżo mrożone osocze) i sztuczne (hydroksyetylowana skroba i roztwory żelatyny). Istotne kwestie w sprawie koloidów:

  • Mają zdolność do wiązania cząsteczek wody, jednocześnie nie przechodzą przez błonę naczyń włosowatych.
  • Pozostają dłużej niż krystaloidy w naczyniach.
  • Zwiększają objętość osocza z powodu przemieszczania płynu ze śródmiąższu do naczyń krwionośnych.
(1) W. Machała i wsp., Nowe spojrzenie na leczenie krwotoków, Pielęgniarstwo w Anestezjologii i Intensywnej Opiece 2013;1(1):29-41.
Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s